Προκειμένου να διαφανεί η ουσία στο επίκαιρο και εντελώς ηλίθιο ζήτημα της μονιμότητας και διαφαινόμενης απόλυσης ορισμένων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, θεωρώ πως θα ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμη μια πλήρως υποκειμενική ιστορική αναφορά στο έργο και τις ημέρες των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας.
Ιστορικά οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα αποτελούσαν έναν από τους κλάδους με χαμηλές αμοιβές και άσχημες συνθήκες εργασίας. Κοινώς για να επιλέξει κάποιος να “μπει” στο δημόσιο έπρεπε να είναι ηλίθιος και να έχει και την απαραίτητη αυτογνωσία έτσι ώστε να το γνωρίζει πως είναι ηλίθιος. Δεν ήταν ικανός να απασχοληθεί σε οποιονδήποτε άλλο τομέα και λόγω ανικανότητας διοριζόταν προκειμένου να έχει ένα χαμηλό εισόδημα για να μπορεί να επιβιώσει. Τι άλλαξε λοιπόν την τελευταία 20ετία;
Σε καμία περίπτωση δεν άλλαξε η ηλιθιότητα που διακρίνει τους δημόσιους υπαλλήλους, απλώς λόγο της θεωρητικής ευρωστίας της ελληνικής οικονομίας επήρθε μια τεράστια αύξηση στα εισοδήματα τους. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν περισσότεροι άχρηστοι να επιθυμούν να ενταχτούν στο δημόσιο γιατί πλέον μπορούσαν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Δεν άλλαξε όμως η ανομία της αποκλειστικής απασχόλησης. Όταν οι μισθοί των Δ.Υ. ήταν εξαιρετικά χαμηλοί (σε σημαντικό βαθμό χαμηλότεροι από τους αντίστοιχους των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα) θεωρείτο αναμενόμενο να εξασκούν και κάποιο δεύτερο επάγγελμα ή ακόμη και να δέχονται χρήματα εν είδει πουρμπουάρ προκειμένου να κερδίζουν τα προς το ζην. Ύστερα από την αύξηση των μισθών τους οι Δ.Υ. συνέχισαν (ακόμη και σήμερα συνεχίζουν) να απαιτούν πλέον το δικαίωμα σε δεύτερη εργασία και να εκβιάζουν για λάδωμα.
Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι να έχει επέλθει μια βασική ρήξη στον κοινωνικό ιστό με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους να εργάζονται πολύ πιο σκληρά να αμείβονται με σαφώς χαμηλότερα ημερομίσθια σε πολύ χειρότερες συνθήκες και να πρέπει στις συναλλαγές τους με το δημόσιο να λαδώνουν και τους Δ.Υ. Και ύστερα ήρθε η κρίση.
Το μέσο ευρωπαϊκό κράτος δαπανά περίπου το 20% του ΑΕΠ του σε μισθοδοσία των Δ.Υ. Στο ελληνικό κράτος το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 40%. Μήπως αυτό συνέβαλλε στην κρίση; Από το 2008 εώς σήμερα έχουν χαθεί 250.000 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα ενώ από το 2010 έχουν προσληφθεί 20.000 νέοι Δ.Υ. Μήπως αυτό συνέβαλλε στην κρίση; Οι κυβερνώντες διατηρούν μία άριστη σχέση με τους Δ.Υ. Αλληλοϋποστηρίζονται, εκλέγονται από αυτούς, τους διορίζουν και σε κάθε ευκαιρία τους γλύφουν όπως και όσο μπορούν και αντιστρόφως.
Υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ούτε πρόκειται να απολυθούν Δ.Υ., ούτε πρόκειται να λυθεί το δημοσιονομικό ζήτημα γιατί απλά κανέναν δεν βολεύει, ούτε τους κυβερνώντες, ούτε τους ψηφοφόρους τους. Απλά είναι ηλίθιο άτομα με ίδια προσόντα και με ίδια εργασία να αμείβονται με διαφορετικούς μισθούς (δεν αναφέρομαι στο πολύπαθο ενιαίο μισθολόγιο). Είναι ηλίθιο το σύνταγμα να προστατεύει και να ευνοεί συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού και να αφήνει πλήρως απροστάτευτους τους υπόλοιπους. Το πανεπιστημιακό άσυλο κρίθηκε παρωχημένο η μονιμότητα των Δ.Υ. δεν είναι εξίσου;
